Olores da Infancia e deshumanizacion.

O Outro día ocorreu algo que nom me ocorría dende fai xa tempo.
Tivem esta sensación de que por milésimas de segundo percibim um cheiro que me trasportou dum xeito case inmediato á minha infancia, um olor que fixo que pola minha cabeza pasaran mil cousas unha tras outra en cuestión disso, de segundos.
E Porque volo conto? pois sinceiramente nom o sei, dim que se te pasa algo e nom lhe-o contas a nimguem é coma se nom tivese acontecido, quem sabe. Cada vez me sinto máis independente e presinto que dalgún máis deshumanizada, cada vez me importan menos as ofensas ou as tonterías dun mundo sumamente inmaduro. Isto nom ven moito a conto pero é algo do que também cavilei bastante. Cada vez me importa menos todo, porque basta que sexas amavel com alguém para que te tome de estúpida, nom temos porque dar explicaçons de nada do que facemos nacemos e morremos "livres".
Assim que nada Por min coma se o mundo cercano se lía a hostias , nom podo permitir que me importe e me preocupe todo. Pero isso sim , que nom toquem as cousas que me importan e que nom perturben a minha tranquilidade como penso que eu fago día a día.

Pero Hoje estou feliz, porque Anna tem os vos de Helsinki a Corunha e em cuestión de semanas estará aqui.



[Tentando comprender puntos da psicoanalise de Freud]